ၿမိဳ႔ျပအပူမီး ဖိစီးေနတဲ႔ၿမိဳ႕

"အရုဏ္က်င္းလို႔ အလင္းေဆာင္လာတာနဲ႔ အဆင္႔ ထိုးက်သြားတဲ႔ ဒီၿမိဳ႕မွာ ပုရြက္အံု ဒုတ္နဲ႔ ထိုးလိုက္သလို ရႈပ္ေထြးလြန္းတဲ့ လူေတြက ဟိုဟိုဒီဒီ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ နဲ႔ေပါ႔၊ လႊတ္ …… ပူျပင္းလွတဲ့ ဒီရာသီ ေနေရာင္ စူးစူးရဲရဲ ေအာက္က ကားလမ္း နံေဘးေတြမွာ ပြစိထေနတဲ့ စီးကရက္ဘူးခြံ ၊ ေဆးလိပ္တိုေတြ၊ ပလပ္စတစ္ အိတ္ခြံေတြ၊ ငံုးဥခြံ နဲ႔ စကၠဴစေတြ အမိႈက္အေပါင္းတို႔ ခေညာင္းကာ ျဗဳတ္ထတယ္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ စီးပြားေရးၿမိဳ႔ေတာ္ရဲ႕ လူဦးေရနဲ႔ အညီ ပြထ ေနေတာ႔တယ္။"

အျမင္အာရံုမွာ ရႈတ္ယွက္ခတ္ေနေအာင္ ဆြဲထားတဲ႔ စိတၱဇပန္းခ်ီ ကားတခ်ပ္လို ၿမိဳ႔ေတာ္ေဟာင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ေပၚက အမႈိက္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္သားတို႔ရဲ႕ စည္းကမ္းကို ညႊန္ျပ ေနသေယာင္ေယာင္ လူေတြတင္ စည္းကမ္းမဲ႔ တာလား? ဆိုေတာ့လဲ မဟုတ္ေခ်ေသး။

ဘတ္စ္ ကားေမာင္းသူေတြေရာ ထို႔နည္း၄င္း၊ လမ္းေဘးက ေစ်းသည္ေတြကပါ အလုိတူ အလိုပါ စည္းပ်က္ကမ္းပ်က္ ေဖါေဖါသီသီ ျဖစ္ထြန္းေနတဲ႔ ရပ္ဝန္း။

ကားႀကီး ကားလတ္ အစံုစံု ဘတ္စ္ေတြ ေအာက္ဆိုဒ္ကားေတြ ဘီအမ္ဟီးႏိုးေတြ စစ္က်န္ဗိုက္ပူ ခ်က္ဗလက္ ကားေတြ ေမာင္း၀င္သူ နဲ႔ ျပန္ထြက္သူ နရီ စည္းသားကို က်လို႔၊ ဒီကားေတြဟာ မင္းမဲ႔ တိုင္းျပည္လို ျဖစ္သလို ၀င္ထြက္ ကိုယ္႔ဥပေဒနဲ႔ကိုယ္ စည္းမဲ့စြာနဲ႔ ျမင္သူ အသည္း ယားေစေလာက္ေအာင္ ပြတ္ကာသီကာ သည္းထိတ္ရင္ဖို အလုအယက္ လူတင္ ေမာင္းထြက္ တြန္းခ် ဆြဲေခၚ၊ ခုန္ဆင္း ခုန္တက္၊ ေနာက္တြယ္ တြန္းတင္၊ က်န္သူ ေမာင္းခ်၊ ေဆာင့္ရပ္ ေအာ္ညည္း၊ တက္မၿပီးေသး ေမာင္းထြက္ ယိမ္းယိုင္ ကသုတ္ကရက္ ခုန္ခ် ေမွာက္လဲ ေခတ္ေပၚ ဟစ္ေဟာ႔ ေတးသြားတပုဒ္လို ခုန္စြခုန္စြ ႏိုင္ကာ စီးပြားေရးၿမိဳ႔ေတာ္ရဲ႕ ေန႔ေတြကို ေထြးေပြ႔ ထားရသတဲ႔ ။

ငရဲပြက္သလို ဒရိုင္ဘာက လူရဖို႔ ဟြန္းဖိတီး … ဟြန္းမတီးရ ဆိုတဲ႔ ေနရာမွာေတာ႔ မီးႀကီးဖြင္႔ထိုးလို႔၊ စပါယ္ယာေလးက အသက္ငယ္ငယ္ အမူရာကေတာ႔ မိုက္တိုင္စန္ အလား၊ သားတြဲအေမ၊ ပါးေရတြဲ အဘိုးအို မသန္မစြမ္းလူနာ ဘာဆို ဘာမွမသိ ေအာ္ဟစ္ဆြဲတင္ ေနၿပီး။ စကားတိုင္းက အဆဲပါေနေတာ႔တယ္၊ ကြမ္းေသြးနီနီကို ပစ္ကနဲ ပ်က္ကနဲေထြးထုတ္ လိုက္ေသး၊ သူ႔ဂုတ္နားက ကားမွန္ေပၚက စတစ္ကာမွာေတာ႔ စာလံုးနီၾကီးနဲ႕ ကြမ္းေသြးမေထြးရတဲ့။ ေၾသာ္ ဥပေဒဆိုတာ စာအုပ္ေပၚမွာပဲ တည္ေနသလို ပါ႔ ....တရားက် တရားရေလာက္ ပါေပ႔။

စည္းေဖါက္တဲ့ လူ .. သူတင္လား ? မဟုတ္ျပန္ေသး၊ ကားတစီး မွတ္တုိင္အရပ္ ထြက္ျပဴလာတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ အား….လားလား မနည္းဘူးေဟ့.. လမ္းမ အျပင္ ေခါင္းေတြျပဴထြက္ ကြမ္းတံေတြးေတြကို ဖြီကနဲငံု ေထြး၊ ျဗစ္ကနဲစင္ အထြက္ ကားနံေဘး ဘယ္သူျဖတ္ေန သူတုိ႔ မသိ ၾကည္႕လဲမၾကည္႔ ။ ကြမ္းေသြး နီညစ္ညစ္ ကားေဘးလူ စင္သြားလည္း အားနာစရာမလို ဘာလို႔ဆို ခဏေန ကားထြက္ေတာ့ မွာကိုး။ ဒို႔ဗမာေတြမွာ ဟီရိၾသတၱပ အရွက္အေၾကာက္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ရွိမွ ရွိေသးရဲ႕လား? ေဘာင္ဘင္ခတ္တဲ႔ အေတြးနဲ႔ ေတြးေနမိေသးတယ္။

အဲဒီ ျမင္ကြင္းေတြကို ရုတ္ၿပီး၊ ထဲထဲဝင္ဝင္ သိခ်င္လို႔ ကားေပၚတိုးဝင္ ၾကည္႔တာနဲ႔ က်ားက်ား မမ ကိုယ္နံ႔ ညွီန႔ံ လက္ပတ္ေခၽြးနံ႔မ်ား ရၿပီးဆို ထိုးအန္မိ မေလာက္ပဲ၊ မ်က္၀န္းေတြက အိပ္ေရးမဝတဲ႔ နီစူးစူးေတြ၊ ေမာဟ နဲ႔ အာဃာတေတြ ေဒါသနဲ႔ ဆာေလာင္သမွ်ေတြ။ အခဲမေက် အရာရာေပၚ၊ သိမိႈင္းျမင္ကြယ္၊ ေတြးပိတ္ အာရံုမွား၊ ေထြျပားေနသလို သြားေတာ႔ မထင္တတ္လိုက္ၾကနဲ႔ ေၾကာက္သလိုနဲ႔ လက္ဇက္ရဲ၊ သနားျခင္းကင္း ရက္စက္ျခင္းနဲ႔၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမဲ့၊ အတၱတြက္ ဘာမဆို လုပ္မယ့္ပံုေတြ။ အို….ငါဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ ငါျမင္ေနတဲ႔ ျမင္ကြင္းက တကယ္လား? ဒါေတြက နိစၥဓူဝ ရန္ကုန္ပံုရိပ္ေတြလား ? ဘုရား…ဘုရားးးးး! ၾကည္ႏူးတဲ့ ရိပ္မျမင္၊ သြင္ျပင္ေတြက ၾကမ္းၾကမ္း၊ ဖေႏွာင့္တို မ်က္ျပဴးနဲ႔ ဘီလူးလို လူေတြလား။ ခ်ဳိ႕တဲ့ခ်က္ လူမႈအသိ၊ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ နားမလည္။ သန္႔ရွင္းမႈဆိုတာ ဘာတဲ့တုန္း။ ေတြ႕ရာ၀ယ္စား ခရီးသည္ေတြၾကား ကားထဲ ေဆးလိပ္ေသာက္၊ အီးေပါက္ ေလလည္။ စကားက်ယ္ ေအာ္ေျပာ၊ ေခၚေတာကုလား အၾကည္႔က စားေတာ႔မလို ေဘးက အပ်ဳိကို၊ စားေသာက္ျပီး အမိႈက္ခြံပစ္ခ် အို႔…အို ေျပာရက္စရာမရွိဖူး၊ ညစ္ပတ္ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ေတာ့ အတိုင္ အေဖါက္ကိုညီ ေခါက္ရိုးမ်ားကို က်ဳိးလို႔။

ႏိုင္ငံႀကီးသား ဆိုတာ ခ်ဳိ(ဂ်ဳိ) နဲ႔လား?။ ငါတို႔မ်ား နားမလည္။ ပြစိ ထေနတာကိုက ဗမာ့ရန္ကုန္ ပီသ ေနတယ္ေပါ႔။ အေရာင္စံုေနေအာင္ ဗရုတ္ဗယက္ ျမင္ကြင္းေတြဟာ စာေရးသူ မၾကာမၾကာ ျဖတ္သြားေလ့ ရွိတဲ့ မယားငယ္ယူလို႔ မယားႀကီး ခမ်ာမွာ ေသာကေတြနဲ႔ ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း ႏိုင္ေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္းက တခုေသာရပ္ကြက္ သကၤန္းကၽြန္း၊ စံျပေစ်းနားက ျမင္ကြင္းေတြပါဘဲ။

ေဟာ … ေတြးရင္းထင္ရင္း ရန္ကုန္က ခဏခဏ ေပါက္ကြဲတတ္တဲ႔ ထံုးစံလို ခရီးသည္ေတြထဲက တေယာက္ ေတာက္ေတြ ထ ေခါက္ၿပီး ေဖါက္ခြဲလိုက္တယ္၊ ဒီ …ေသာက္ကား မထြက္ေသးဘူးလား? ..ေပါ႕။ လူေတြလည္း ႏြားျဖစ္ေနျပီး အုတ္စီသလို စီအုန္းမွာလား။ ပူလွတဲ့ ငရဲလို။ အတြင္းကို မင္းလာေနၾကည္႔စမ္း။ ေသမတတ္ခံရတာ မင္းမို႔ ကိုယ္ခ်င္းမစာ၊ ေဟ့စပါယ္ရာ ။ ထြက္ေတာ့ …လကြာ။ အဘိုးအို အသံ စာစာနဲ႔ ခႏၱီပါရမီ ေလ်ာ႔သြားလို႔ သူ႔ေဒါသေတြကို ေဖါက္ခြဲေနတာ ဘတ္(စ္)ကား ဆရာေတြကလည္း ဘယ္သူမွ မညွာ ၊ ႀကီးငယ္မဟူ ဘယ္သူမွ မငဲ႔ညာပဲ သူတို႔ ဆႏၵလူမျပည္႕မခ်င္း ေစာင့္ေခၚေနေတာ႔တာပါပဲ၊ ရႈပ္ေထြးပြက္ညံတဲ့ ေအာ္ေခၚသံေတြၾကား ကိုယ္သြားမယ့္ မွတ္တိုင္ေတြ ပါရဲ႕လား။ ဟား ... ဟား …. ပူလွခ်ည္ရဲ႕ ။

ေဟာ … ထြက္ပါၿပီ တအိအိနဲ႔ လူေတြျပည္႔လာေရာ ခံုျပည္႕ေတာ႔ အလယ္မွာ မတ္တပ္ရပ္လဲ ျပည္႕လို႔ပဲေပါ႔ ဒီလူေတြ မျပည္႔တာ ဝမ္းစာပဲ ျဖစ္မယ္ ကန္႔လန္႔ အမွန္ေတြးလိုက္ ေသးတယ္၊ ဆက္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ခါးထိ ရင္ထိ ဖင္ထိ က်ပ္ညပ္ အားနာစရာမ်ား ျဖစ္ေနၾကရ၊ မတ္တပ္ရပ္ေတာ႔ ယိုင္ယိုင္၊ ဒယိမ္းဒယိုင္ တခ်က္တခ်က္ ေလအေဝွ႔မွာ သားသည္အေမဆီက လသားကေလး ေသးေစာ္နံနံ အနံ႔က ေထာင္းကနဲ႔ စူးရဲရဲေအာ္ငိုလို႔၊ မတ္မတ္ရပ္ မႏိုင္မီ ေဆာင့္ထြက္ ေဆာင့္ရပ္ ဟပ္ကနဲ ေအာ္မယ္ႀကံေတာ႔ မရႈမလွ ကယ္သူမရွိ လူေတြေပၚ ၿပိဳက်ပါေလေရာ ဒါေပသိ ဘာမွမေျပာၾကေပမဲ႔ အေၾကာင္းမေရြးတဲ႔ မ်က္ေစာင္းမ်ားက လင္းကနဲလက္ကနဲေပါ႔။

ေရႊဂံုတိုင္အေရာက္ သူတို႔အေခၚ ကားဖိုက္တယ္ဆိုၿပီး တအား ေက်ာ္တက္လို႔ ကားစီးသူေတြ ေၾကာက္အားပို တန္းကိုကိုင္ဆုပ္ လိုက္ၾကၿပီး ဘုရား…ဘုရား…တလို႔မၿပီခင္၊ သံဃာ႔ ေဆးရံုေကြ႔လည္း ေကြ႔ခ်ေရာ တဟင္းဟင္းနဲ႔ လူေတြ အားလံုး ျမည္တမ္းၾကကုန္ေရာ၊ အရွိန္ေလ်ာ႔လို႔ မွတ္တိုင္ေအာင္ေမ႔တယ္၊ ေဟာ .. ေတြ႕ပါျပီ။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ဦးထုပ္ျဖဴနဲ႔ ေရခဲဆိုင္ မွတ္တိုင္နားေပါ႔၊ ကားကိုအတား စစ္ၿပီ … ဆရာ ! လုိင္စင္ေပးပါတဲ႔ ခရီးသည္ေတြထဲ အသိပါမလား အၾကည္႔နဲ႔ ဒီ ဘဲဥက ေဝ႔ၿပီး ၾကည္႔လိုက္ေသး၊ ေနာက္ေတာ႔ သူ႔ပါးစပ္က ဟာ …. ဒီ…ဘီအမ္မ္ ေအာက္ဆိုဒ္ေက်ာင္းကား လို႔ အေျပာ စပါယ္ယာေလးက ေငြ၂ခ်ပ္ ကပ္ျပီးေပးလိုက္တာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ ဒါဟာ…. ငါတို႔ လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဓေလ႔အျဖစ္ကို ေရာက္ေတာ႔ မလား? ဘုရားသခင္ …ကယ္ေတာ္မူၾကပါ!

ဒီလိုနဲ႔ ေျခခင္းလက္ခင္းသာလို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သလိုမ်ဳိး သက္သက္သာသာ ဆက္ကာ ထြက္လာတဲ႔ကားက ငါ႔အၾကည္႔မွာ ထူးမျခားနားေသး၊ ငါေသခ်ာၾကည္႕လိုက္ေတာ႔ ဒရိုက္ဘာ၊ စပါယ္ယာ၊ ခရီးသည္၊ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ အားလံုးတူေနတာ ကေတာ့ နီေသြးတံေတြး တျပြတ္ျပႊတ္ ေထြးေနတဲ႔ ကြမ္းတံေတြး၊ ဒါေပမယ့္ ငါတို႕က ေသမတတ္ၾကပ္ ညစ္ပတ္ကားထဲက မြဲမြဲေတေတ ခရီးသည္ေတြ။ သူတို႔က ငါတို႔ မညစ္ေအာင္ ငါတို႔ မၾကပ္ေအာင္ ငါတို႔မေၾကာက္ ေၾကာက္ေအာင္၊ ငါတို႔ ေအာ္ခြင္႔ မသာရေအာင္၊ စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ ကလနားနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားၾကၿပီး စည္းကမ္းေဖါက္သူေတြက ငါတို႔ကို ပဲ့ျပင္ရမယ့္ တာ၀န္ရွိသူေတြ ဆိုပါလား? ကားဆရာေရ… ေမာင္း … ၿခၤေသ႔အနီ ႏွစ္ေကာင္ (ငါးရာတန္ႏွစ္ရြက္) ခုန္ဆင္းသြားၿပီ ေဟ႔..လို႔ ... အသံၾကားမွ ငါဆင္းမဲ႔မွတ္တိုင္ မေက်ာ္ေအာင္ အလန္႔တၾကား ဘုရား…အား..အား..အ…အ…ဘုရား…ဘုရား ပါတယ္ေျပာေတာ႔ ထစ္ေနတဲ႔ စကားေၾကာင္႔ လူေတြက ဝိုင္းရီေနၾကေသးတယ္။

ေၾသာ္ …. သူတို႔အပူေငြ႔ ဟပ္ၿပီး ေသာကမီး ဖိစီးပံုမ်ား ေျပာပါတယ္ ဒီၿမိဳ႕ႀကီးမွာေလ ထုသားေပသားကို က်လို႔။

ေရႊဘန္း ( ရန္ကုန္သစ္)