အမွန္တရား၊ သတင္းစာပညာႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ

ေက်ာ္စြာမိုး။ ။ဧရာဝတီ

မၾကာေသးခင္ ကာလက ျပည္ပအေျခစိုက္ ျမန္မာသတင္းစာ ဆရာမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ ဘေလာ့ဂါမ်ားႏွင့္ တျခားေသာ မီဒီယာသမားမ်ား စုေ၀းက်င္းပသည့္ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲ တခုတြင္ က်ေနာ့္ကို စကားေျပာရန္ ဖိတ္ၾကားခံခဲ့ရသည္။

ထုိသုိ႔ ဖိတ္ၾကားခံခဲ့ရစဥ္ က်ေနာ့္အေတြးမ်ားက လြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀ ကာလကို ျပန္လည္ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါသည္။

မ်က္စိထဲတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ အတိတ္ ျမင္ကြင္းမ်ားမွာ ဓာတ္ပံု ဆလိုက္ရိႈးတခုပမာ အစီအရီေပၚလာခဲ့၏။ အာဏာရွင္ ဦးေန၀င္း၏ ဆိုရွယ္လစ္အစိုးရ အုပ္စိုးစဥ္က အတိတ္ပံုရိပ္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုစဥ္က ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀န္းအနီး စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတစုႏွင့္ ရပ္ကြက္လူငယ္တခ်ိဳ႕ ခိုက္ရန္ ျဖစ္ရာမွ အဓိကရုဏ္းႏိွမ္ႏွင္းေရးရဲမ်ား၏ ပစ္ခတ္ႏိွမ္နင္းမႈေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား ကိုဘုန္းေမာ္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၃ ေန႔ တြင္ ေသဆံုးမႈ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္ကို အမွတ္ရေနမိပါသည္။

ကိုဘုန္းေမာ္ေသဆံုးရျခင္းသည္ ေက်ာင္းသားခ်င္း ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားမႈေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု အစိုးရက ေၾကညာ ခဲ့ေသာ္လည္း အျဖစ္မွန္ကိုသိထားေသာ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ေက်ာင္းသားမ်ားက ခံျပင္းခဲ့ၾကသည္။ ထိုသတင္းသည္ တဆင့္ စကား တဆင့္ နား ျဖင့္ တမုဟုတ္ခ်င္း ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုးသို႔ ျပန္႔ႏွံ႔သြားေတာ့သည္။

ေနာက္ထပ္ ရက္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား လမ္းမေပၚထြက္၍ ဆႏၵျပၾကေတာ့သည္။ ထိုဆႏၵျပမႈ၏ တခု တည္းေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္မွာ ကိုဘုန္းေမာ္ေသဆံုးရျခင္း၏ အျဖစ္မွန္ကို ေဖာ္ထုတ္ေပးရန္ျဖစ္ပါသည္။ အစိုးရက မမွန္ သတင္းကို ဆက္လက္ ျဖန္႔သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း အမွန္တရားကို ဆက္လက္ေတာင္းဆိုေနၾကသည္။

အထက္တန္း ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္ေသာ က်ေနာ္သည္လည္း အစိုးရ၏ လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ားကို ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ ေတြ႕ခဲ့သည့္ ထို ဆႏၵျပေက်ာင္းသားမ်ားထဲတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔အားလံုး ဤမွ်ေလာက္ အႏၱရာယ္ႀကီးမားေသာ လုပ္ရပ္ကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကျခင္းမွာ အမွန္တရား တခုတည္း အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။

ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အမွန္တရားအတြက္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားသည္ ရက္သတၲပတ္မ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီးေနာက္ ႏိုင္ငံေရး ဘက္သို႔ ဦးတည္လာခဲ့သည္။ ထိုေတာင္းဆိုမႈကေတာ့ ဒီမိုကေရစီေရးပဲ ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းသား တဦး ေသဆုံးရမႈအတြက္ အမွန္တရားေဖာ္ထုတ္ေပးရန္ ဆႏၵျပၾကရာမွ တႏုိင္ငံလံုးပါဝင္သည့္ ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံ လူထုအံုႂကြမႈႀကီး ျဖစ္လာကာ ေနာက္ဆံုးတြင္ တပါတီ အာဏာရွင္ ဦးေန၀င္းအစိုးရကို ၿပိဳလဲေစခဲ့သည္။

ႏွစ္မ်ားစြာၾကာၿပီးေနာက္ က်ေနာ္သည္ ထိုအခ်ိန္က ဆႏၵျပပြဲအတြင္း ေသနတ္ေျပာင္း၀ေရွ႕တြင္ အဘယ့္ေၾကာင့္ သြားရပ္ ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရသနည္း ဆိုသည့္ ေမးခြန္းကို က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ ျပန္ေမးၾကည့္မိရာ အေျဖက အမွန္တရားအတြက္ ဟု ရရွိသည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ဆယ္စုႏွစ္ တခုနီးပါး စာနယ္ဇင္းသမားတဦးျဖစ္ေနေသာ က်ေနာ္သည္ အမွန္တရားဆိုသည္မွာ သတင္း သမားမ်ား အထူးေစာင့္ထိန္းရမည့္ တာ၀န္၀တၱရား တရပ္ဆိုသည္ကို ထုိစဥ္က မသိရွိခဲ့ပါ။

ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ၾကည့္သည့္အခါ လူအမ်ားစု အသက္ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသည့္ အမွန္တရားအတြက္ က်ေနာ္တို႔၏ ဆႏၵျပမႈႀကီး သည္ နဂို ရွိၿပီးသား ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးမ်ားပင္ ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤလႈပ္ရွားမႈႀကီးက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္ေသာ က်ေနာ့္အား ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဆက္လက္တိုက္ပြဲ၀င္ရန္ ခိုင္မာသည့္ စိတ္ဓာတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါသည္။ စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို က်ေနာ္ ဆက္လုပ္သည္။

စစ္အစုိးရက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ အျပစ္မဲ့ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသား ၃ ေထာင္ေက်ာ္ကို ပစ္ခတ္၊ ဖမ္းဆီး ခဲ့သည္။

စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္သည့္ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား ေဖာ္ေဆာင္ရန္ ေက်ာင္းသားသမဂၢတခုကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရာတြင္ တျခားေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္အတူ က်ေနာ္လည္းပါ၀င္ခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေက်ာင္းသားမ်ား တေယာက္ၿပီး တေယာက္ အဖမ္းခံခဲ့ၾကရသည္။

သို႔ရာတြင္ က်ေနာ္ကေတာ့ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလအထိ ကံေကာင္းစြာ လြတ္ေျမာက္ေနခဲ့သည္။ ထိုလတြင္ အထိန္း သိမ္းခံထားရသည့္ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗဲလ္ဆုခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။

ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားစုေ၀းၿပီး ႏိုဗဲလ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအားလံုး လြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲတြင္ မဲအျပတ္အသတ္ျဖင့္ အႏိုင္ရရိွခဲ့ ေသာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို အာဏာလြဲေျပာင္းေရးတို႔အတြက္ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။

ထိုလႈပ္ရွားမႈတြင္ ဆႏၵျပေက်ာင္းသား ၆၀၀ ခန္႔ အဖမ္းခံခဲ့ၾကရသည္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အမွတ္ (၆) ႏွင့္ (၇)တို႔တြင္ စစ္ေဆးေမးျမန္း၍ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါသည္။ က်ေနာ့္ကို စစ္ေဆးေမးျမန္းခဲ့သည္ မွာ ၁၀ ရက္တိတိ ၾကာခဲ့ေသာ္လည္း ဆယ္ႏွစ္တာၾကာသည္ဟု ထင္ခဲ့ရသည္။

ထိုေနာက္ က်ေနာ့္ကို အင္းစိန္ေထာင္ကိုပို႔ကာ `အိုးေ၀´ သမဂၢစာေစာင္ ထုတ္ေ၀မႈ အပါအ၀င္ တျခားေသာ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွာမႈမ်ားအတြက္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၀ ႏွစ္ အျပစ္ေပးျခင္း ခံခဲ့ရပါသည္။

ေထာင္ထဲတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ရေသာ ရွည္လ်ားလွသည့္ ကာလအတြင္း စဥ္းစားသံုးသပ္ခ်ိန္ မ်ားစြာရခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ကတည္းက စခဲ့သည့္ က်ေနာ့္ လႈပ္ရွားမႈမ်ား၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ဘာလဲ ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမးခြန္း ျပန္ထုတ္ခဲ့သည္။

ဘာေၾကာင့္ အဲဒီအလုပ္ေတြကို လုပ္ခဲ့တာလဲ၊ ႏိုင္ငံေရး ရည္မွန္းခ်က္ေၾကာင့္လား၊ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို အႏၠရာယ္မ်ားတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ခဲ့ၿပီး ဘ၀တခုလံုးေပးဆပ္ ခဲ့ရတာလဲ၊ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းက ဘာလဲ .. စသည္ .. စသည္ျဖင့္ .. ။

ဤတႀကိမ္တြင္ ရရွိသည့္အေျဖကလည္း အသစ္မဟုတ္ျပန္ပါ။ အမွန္တရားကို ရွာေဖြျခင္းဆိုသည့္ အေျဖပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုတႀကိမ္တြင္ေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ အဓိပၸာယ္ပိုရိွၿပီး ပိုမိုနက္နဲ က်ယ္ျပန္႔လာၿပီ ျဖစ္သည္။ ယခုတႀကိမ္ က်ေနာ့္အတြက္ `အမွန္တရား´ ဆိုသည္မွာ တရားမွ်တျခင္း၊ လြတ္လပ္စြာထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ႏွင့္ ယုံၾကည္ခြင့္၊ တရားဥပေဒေရွ႕တြင္တန္းတူညီမွ်ခံစားခြင့္ စသည့္ ဒီမိုကေရစီ၏ အေျခခံအခ်က္မ်ား ျဖစ္လာသည္။

သို႔ေပမယ့္ အေျခခံက်က်ေျပာရလ်င္ ထိုအခ်က္မ်ားသည္လည္း အမွန္တရားႏွင့္ ဆက္ႏြယ္လ်က္ပင္ ရိွေနပါေသးသည္။

ေထာင္ထဲမွာ ၈ ႏွစ္ ေနခဲ့ရၿပီးေနာက္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ က်ေနာ္ ေထာင္က လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ပါသည္။ တႏွစ္ၾကာၿပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ထြက္ခြာလာခဲ့ကာ ဧရာ၀တီမဂၢဇင္းတြင္ သတင္းေထာက္တဦးအျဖစ္ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါသည္။ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ သတင္းေလာကဆိုသည္မွာ နယ္ပယ္သစ္ တခုသာ ျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ သတင္းေထာက္တဦး၏ ပထမဦးဆံုးတာ၀န္မွာ အမွန္တရားကို ထုတ္ေဖာ္ရန္ျဖစ္သည္ ဟု သိလိုက္ရ သည္။ ဤအခ်က္သည္ လမ္းမေပၚတြင္ ဆႏၵျပခဲ့သည့္ ေက်ာင္းသားဘ၀ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္း သားဘ၀ကတည္းက က်ေနာ္ ကိုင္စြဲသည့္တရားပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဂ်ာနယ္လစ္ တဦး လိုက္နာသင့္ေသာ တျခားစည္းကမ္းမ်ားျဖစ္သည့္ ျပည္သူမ်ားကို သတင္းမွန္ ေပးႏိုင္ေရး၊ ႏိုင္ငံသားမ်ား အေပၚ သစၥာရွိေရး၊ သတင္းမွန္ကန္မႈအတြက္ အကဲျဖတ္ႏို္င္သည့္ အေျခအေနရွိမႈ၊ အာဏာရွိသူ .. သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံေရး သမား၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ စသူတို႔၏ ၾသဇာမခံေရး၊ လြတ္လပ္သည့္ သတင္းသမားျဖစ္ေရး၊ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တ ဘက္မလိုက္သည့္ သတင္းမီဒီယာအေနႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတခုလံုး၏ ခၽြတ္ယြင္းမႈမ်ားကို ေစာင့္ၾကည့္ ေဖာ္ထုတ္ေပးေရး စသည္တို႔ကို လိုက္ေလွ်ာက္ႏုိင္ရန္လည္း အမွန္တရားက တြန္းအားတရပ္အျဖစ္ ထိပ္ဆံုးတြင္ ရွိေနသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈႀကီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိုင္း၊ အိႏၵိယ အပါအဝင္ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ျမန္မာ သတင္း မီဒီယာမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ျမန္မာ သတင္းသမားမ်ားလည္း မ်ားျပားစြာ ေပၚထြက္ခဲ့ၾကသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာ မီဒီယာအဖြဲ႕အစည္း ၂၀ ေက်ာ္ႏွင့္ အသံလႊင့္မီဒီယာ ၄ ခု၊ ႐ုပ္သံလႊင့္မီဒီယာ ၂ ခု ရွိေနေပၿပီ။ ထိုအခ်က္က အားရစရာပင္ျဖစ္၏။

သို႔ေသာ္ အေရးႀကီးသည့္ ေမးခြန္းက ထိုသူတို႔သည္ သတင္းစာပညာ၏အေျခခံ က်င့္ဝတ္မ်ားကို အမွန္တကယ္ လိုက္နာက်င့္သံုးၾကရဲ႕လား၊ အမွန္တကယ္ ေလ့လာၾကရဲ႕လား၊ နားေကာလည္ၾကရဲ႕လား ဆိုသည္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ထုိေမးခြန္းမ်ားကို မီဒီယာကြန္ဖရင့္သို႔ တက္ေရာက္ေနသည့္ သတင္းသမား ၁၀၀ ေက်ာ္ကို ေမးခြန္းထုတ္ျဖစ္္ခဲ့သည္။

ယခုေမးခြန္းမ်ားက တက္ေရာက္လာၾကသည့္ သတင္းသမားမ်ားသည္ ၎တို႔၏ နယ္ပယ္အတြင္း မည္သည့္ ပံုသ႑န္ျဖင့္ ရပ္တည္ေနၾကသည္ကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္ႏုိင္ၾကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။

ဇန္န၀ါရီလက အသတ္ခံလိုက္ရေသာ သီရိလကၤာႏိုင္ငံသား၊ ဆန္းေဒးလီဒါ(Sunday Leader)သတင္းစာ အယ္ဒီတာ လဆန္သာ ၀က္ခ္ရ မတ္တြန္ဂါ အေၾကာင္းကိုလည္း က်ေနာ္ ထည့္သြင္း ေျပာျပခဲ့ေသးသည္။ ၀က္ခ္ရမတ္တြန္ဂါသည္ သူအသတ္ ခံရႏိုင္ သည္ကို သိခဲ့ေသာ္လည္း ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီး ပုန္းေအာင္းမေနဘဲ သူအသတ္ခံရပါက ထုတ္ေ၀ရန္ အက္ေဆး တပုဒ္ပင္ ေရးထားခဲ့သည္။ သတင္းစာသမားတဦးအျဖစ္ သူ၏ ယံုၾကည္ခ်က္၊ တန္ဖိုးမ်ားႏွင့္ ခိုင္မာသည့္ စိတ္ဓာတ္တို႔ ေပါင္းစပ္ရာမွ ထိုသတၲိကို ရရိွခဲ့သည္ဟု က်ေနာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ သတင္းသမားမ်ား ေျပာေလ့ရွိသည္က မီဒီယာႏွင့္ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္၏ အဓိက ရန္သူမွာ စစ္အစိုးရျဖစ္သည္ဟူ၏။ သို႔ေသာ္ အမွန္က သတင္းစာသမားမ်ားကိုယ္တိုင္ပင္ ရန္သူ ျဖစ္သြားႏုိင္ေပသည္။

ဤသည္မွာ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္၏ အထူး အေရးႀကီးေသာ အခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ယံုၾကည္အားထုတ္မႈမရွိ၊ ေလ့လာမႈမရွိ၊ က်င့္ဝတ္မ်ားကို လိုက္နာျခင္း မရွိသည့္ သတင္းသမားတဦးမွာ သူ႔အလုပ္၏ ရန္သူပင္ ျဖစ္သည္။ မိမိ နယ္ပယ္ အတြက္ မိမိကိုယ္တိုင္ကပဲ အတားအဆီးတရပ္ ျဖစ္သြားႏုိင္ပါသည္။

အသံလႊင့္ဌာနမ်ား အပါအ၀င္ ျပည္ပတြင္ အေျခစိုက္ေနသည့္ ျမန္မာသတင္းမီဒီယာဌာနေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္မွ သတင္းသမား မ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွ လာၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းမွ ထြက္ကာ သတင္းသမား ဘဝသို႔ အသြင္ကူးေျပာင္းလာၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ တက္ႂကြလႈပ္ရွား သူမ်ားကုိ ေ၀ဖန္သည့္အခါ မိမိကိုယ္တိုင္ က်င့္သံုးၾကေသာ္လည္း စစ္အစိုးရကို ေ၀ဖန္ သည့္ အခါတြင္ ဘယ္ေသာအခါမွ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လည္တည္းျဖတ္ျခင္း၊ ျပန္စဥ္းစားျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေလ့ မရွိပါ။

ထိုအခ်က္က သတင္းသမားမ်ားအေနႏွင့္ အေျခခံအက်ဆံုးေသာ စည္းကမ္းခ်က္ကို လိုက္နာျခင္းမရွိေၾကာင္း ျပသ ေနသလိုပင္။ အေျခခံစည္းမ်ဥ္းကို ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္။

အမွန္ဆိုရလွ်င္ က်ေနာ္တို႔ သတင္းသမားမ်ားတြင္လည္း ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကဲ့သို႔ပင္ တူညီေသာ ရည္မွန္းခ်က္ရိွ ၾကပါ သည္။ ယင္းမွာ ဒီမိုကေရစီပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုထက္ပို၍ေျပာရလ်င္ က်ေနာ္တို႔၏ ယံုၾကည္ခ်က္မွာ တရားဥပေဒစိုးမိုး ေရး၊ တန္းတူညီမွ်ေရးႏွင့္ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈရိွေသာ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္သစ္တခုကို ဖန္တီးတည္ေဆာက္ရန္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ ေပးဆပ္ရမႈကလည္း ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားထက္ ေလ်ာ့က်ျခင္း မရွိပါ။ ႏိုင္ငံေရး တက္ႂကြ လႈပ္ရွား သူမ်ားသည္ စစ္အစိုးရကိုဆန္႔က်င္ ဆႏၵျပျခင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ေထာင္ထဲဝင္ၾကရသကဲ့သို႔ သတင္းစာ သမားမ်ားသည္လည္း ျပည္သူမ်ားခံစားေနရေသာဒုကၡမ်ားကို မီးေမာင္းထိုးျပေပးျခင္း၊ သတင္းမွန္မ်ား ေရးသားျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားနည္းတူ ေထာင္နန္းစံၾကရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သတင္းစာ ဆရာမ်ားသည္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အနာဂါတ္ကိုပံုေဖာ္ရာတြင္ ပါ၀င္ေနသူမ်ား၊ တိုင္းျပည္အတြင္း တြင္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေစရန္ ဖန္တီးေသာ သူမ်ားပင္ျဖစ္သည္ကို သူတို႔ ကုိယ္တိုင္နားလည္သင့္သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ထိုပန္းတိုင္သို႔ အမွန္တကယ္ ေရာက္ရွိေစေရးအတြက္ က်ေနာ္အပါအ၀င္ သတင္းစာသမားတိုင္းက မိမိနယ္ပယ္ တြင္ ပိုမို၍ ကၽြမ္းက်င္မႈရွိရန္ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေလ့လာသင္ယူ ေနရမည္ျဖစ္သည္။

ဧရာ၀တီမဂၢဇင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္သည္လည္း တေန႔ေန႔တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ျပန္ကာ က်ေနာ္တို႔၏ ယံုၾကည္ ခ်က္မ်ားကို သယ္ေဆာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးပင္ ျဖစ္သည္။ ဧရာဝတီႏွင့္အတူ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုေနေသာ၊ အေတြ႕အႀကံဳ ဗဟုသုတ ႂကြယ္ဝေသာ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္မ်ားလည္း အတူတြဲလွ်က္ရွိေနမည္ကို ျမင္ေယာင္မိသည္။

ေရွ႕လာမည့္ခရီးလမ္းတြင္ အႏၱရာယ္ ႀကီးမားသည့္ အခက္အခဲမ်ား၊ အတားအဆီးမ်ား မလြဲမေသြ ရိွႏုိင္ေသာ္ျငားလည္း က်ေနာ္တို႔၏ ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္မည့္ ေန႔ကို ျမင္ေတြ႕လိုလွပါသည္။